Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έχουν ανοίξει συζητήσεις στον ευρύτερο χώρος της λεγόμενης “κεντροαριστεράς” – ή δημοκρατικής παράταξης ή προοδευτικού χώρου – για την ανάγκη ανασύνθεσής της και για τις πιθανότητες συνασπισμού των πολιτικών δυνάμεων που εντάσσονται σε αυτήν.
Οι συζητήσεις αυτές φαίνεται πως γίνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του χώρου, τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε μεταξύ ψηφοφόρων και φίλων, είτε μεταξύ των απλών μελών της βάσης, ακόμη και μεταξύ μεγάλων στελεχών της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Ειδικά στο ΠΑΣΟΚ, η συζήτηση για το αύριο του κόμματος και της ευρύτερης παράταξης έχει πάρει φωτιά εδώ και μέρες. Το επόμενο διάστημα, είναι σίγουρα πολλά αυτά που πρόκειται να συζητηθούν στα κομματικά όργανα και πολλά αυτά που πρέπει να αποτιμηθούν. Το κεντρικό θέμα που έχει ήδη ανοίξει, όμως, είναι αυτό της ηγεσίας του κόμματος και, ενδεχομένως, μιας ενιαίας δημοκρατικής παράταξης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης απέτυχε να πιάσει τους εκλογικούς στόχους που ο ίδιος είχε θέσει. Λογικό και επόμενο είναι να αμφισβητείται η ηγεσία του και να φουντώνει το αίτημα να τεθεί στην κρίση της βάσης.
Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης, πολλά ονόματα έχουν πέσει στο τραπέζι ως ενδεχόμενοι διάδοχοι του Ν.Ανδρουλάκη και ως πιθανοί ηγέτες μιας ενωμένης κεντροαριστεράς. Δεν θα πρέπει να μας προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι ένα απ’ τα πιο ηχηρά ονόματα που ακούγονται είναι αυτό του Δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα.
Ο Χ.Δούκας είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να κατατροπώσει τον Κώστα Μπακογιάννη στις περσινές δημοτικές εκλογές, συσπειρώνοντας όλον τον προοδευτικό κόσμο κόσμο της Αθήνας. Όχι απλώς τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά το κυριότερο, τους απλούς προοδευτικούς πολίτες. Αυτό στα μάτια πολλών τον έχει αναδείξει, δικαίως, σε έναν ενδεχόμενο ικανό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο ίδιος ο Χ.Δούκας, σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, δήλωσε πως “οι ψηφοφόροι του δημοκρατικού χώρου υπάρχουν, είναι πολλοί και είναι σε αναμονή” και ότι “η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης δεν πρέπει να χαθεί σε ατέρμονες συζητήσεις, επιτροπές και πλατφόρμες και δεν μπορεί να αναζητηθεί σε κλειστά γραφεία, κινήσεις ηγεσιών και σε συνεννοήσεις μηχανισμών”.
Στον αντίποδα, είδαμε το Ν.Ανδρουλάκη να απειλεί δημοσίως πως “εφεξής όποιος αμφισβητήσει την ηγεσία θα τίθεται εκτός του ΠΑΣΟΚ”. Τη στιγμή που ο Χ.Δούκας προτάσσει το αίτημα της βάσης, ο Ν.Ανδρουλάκης απειλεί με διαγραφές τα στελέχη που ζητούν το αυτονόητο, υπό το μανδύα της “θεσμικότητας” και βαπτίζοντας “τοξικότητα” την κριτική.
Βλέπουμε εδώ να ξεδιπλώνονται δύο νοοτροπίες. Από τη μία, ο Χάρης Δούκας εκπροσωπεί την πραγματική ανανέωση, το άνοιγμα στη βάση της παράταξης και τη δημοκρατική ανασυγκρότηση από τα κάτω. Από την άλλη, ο Νίκος Ανδρουλάκης εκπροσωπεί τον αυταρχισμό μιας εξουσίας που απειλεί τους “αμφισβητίες” με διαγραφές και την επικράτηση των μηχανισμών και των κλειστών ομάδων έναντι της βάσης.
Ήρθε η ώρα το ΠΑΣΟΚ, σε επίπεδο κορυφής αλλά και βάσης, να αποφασίσει με ποια νοοτροπία θέλει να πορεύεται. Αν θέλει να είναι έρμαιο μηχανισμών και πολιτικά εγκλωβισμένο, ή αν θέλει να εκδημοκρατιστεί, να ανοιχτεί στη βάση του και να μεγαλώσει.
Ήρθε η ώρα ο κόσμος της δημοκρατικής παράταξης να πάρει την παράταξη στα χέρια του, δίπλα στον κατάλληλο ηγέτη.
Πηγή: pasokos.gr