*Γράφει ο Μάριος Μάντζος
Ο Γιούργκεν Κλοπ, στον απόηχο της κατάκτησης του Λιγκ Καπ πριν από δύο εβδομάδες, αρνήθηκε δικαίως να μπει στη συζήτηση για το περιβόητο quadruple, ήτοι την κατάκτηση όλων των διαθέσιμων τροπαίων αυτής της σεζόν. Το επιχείρημα λογικό και ξεκάθαρο: Υπολογίζετε πόντους σε παιχνίδια μας, χωρίς καν να τα έχουμε παίξει.
Το «αχ, ένα διπλό στο Έτιχαντ» που κυκλοφορεί στα πηγαδάκια των φίλων της Λίβερπουλ, όχι μόνο δεν είναι της παρούσης, αλλά αποπροσανατολίζει τελείως τον οποιονδήποτε από τη ροή των γεγονότων και την πυραμίδα των προτεραιοτήτων. Ο Κλοπ και οι παίκτες του δεν πέφτουν πάντως σε αυτήν την παγίδα, καθώς γνωρίζουν καλά ότι κάθε ματς από εδώ και στο εξής, σε κάθε διοργάνωση, είναι τελικός. Και τελικός σημαίνει ότι η νίκη αποτελεί μονόδρομο.
Οποιοδήποτε στραβοπάτημα σε οποιοδήποτε σημείο αυτής της διαδρομής μέχρι τον Μάιο θα βάλει οριστικά «φρένο» στην πορεία της Λίβερπουλ σε κάποιον ή κάποιους από τους στόχους, άρα θα εξαϋλώσει και την όποια κουβέντα σχετικά με το quadruple.Για καλή τύχη της Λίβερπουλ, το στραβοπάτημα αυτό ήρθε χθες με τρόπο αρκετά ευγενικό. Υπενθύμισε σε όλους ότι κανένα ματς δεν είναι δεδομένο πως θα έχει αίσιο τέλος και πως η κλωστή είναι τόσο λεπτή που μπορεί να κοπεί ανά πάσα ώρα και στιγμή, αν δεν προσέξεις, αν δεν προσπαθήσεις όσο πρέπει ή αν απλά η τύχη σου γυρίσει την πλάτη.
Η Λίβερπουλ χθες ούτε πρόσεξε, ούτε προσπάθησε όσο έπρεπε, ενώ ταυτόχρονα και η τύχη της γύρισε την πλάτη με την μπάλα να εξοστρακίζεται τρεις φορές στο δοκάρι του Χαντάνοβιτς. Τιμωρήθηκε, αλλά δεν το πλήρωσε ακριβά λόγω του σκορ του πρώτου αγώνα, αλλά και χάρη στην απερισκεψία του Αλέξις Σάντσες. Θα μπορούσε να την έχει πληρώσει και την Κυριακή με την τρομακτική ευκαιρία του Λαντσίνι ή να μην είναι καν σε συζήτηση για το quadruple αν ο Μάουντ είχε μεγαλύτερη τύχη στον τελικό.
Με το «αν», Ιστορία δεν γράφεται. Ωστόσο, κακά τα ψέματα, η Λίβερπουλ οφείλει να πατήσει γκάζι για τις επόμενες 11 εβδομάδες διότι εκ των πραγμάτων αναζητεί την τελειότητα. Μόνο με αυτήν θα υπάρχουν πιθανότητες να καμφθεί κατ’ αρχήν η ισχύς της Μάντσεστερ Σίτι. Οι «βρώμικες νίκες» είναι απαραίτητες και είναι σημαντικό να μπορείς να παίρνεις τους βαθμούς ακόμη και στις κακές σου ημέρες. Αλλά δεν μπορείς αν βασίζεσαι πάντα σε αυτό.
Είναι σαφέστατα σημαντικό που ο Κλοπ, με την υπερπολύτιμη προσθήκη του Ντίαζ, έχει στη φαρέτρα του πολλά ποιοτικά βέλη να εναλλάσσει. Σε αυτό το rotation, όμως, ανεξαρτήτως επιθυμίας, οφείλει να ενταχθεί λίγο παραπάνω και ο Μο Σαλάχ. Έχοντας μέσα σε διάστημα δύο μηνών παίξει μεταξύ άλλων πέντε παρατάσεις (!), η κούραση δείχνει ότι έχει αρχίσει να τον αγγίζει και να γίνεται εμφανής. Η Λίβερπουλ έχει ανάγκη την ατομική του ποιότητα, αλλά πρέπει και ο Κλοπ να βάλει το δικό του χεράκι για να την εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Η απόσυρσή του στο ματς με τη Γουέστ Χαμ ήταν ένα δείγμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ίσως και το ματς του Σαββάτου να είναι μία καλή ευκαιρία να ξεκινήσει στον πάγκο.
Φυσικά, θα βοηθήσει πολύ και η διακοπή για τις εθνικές ομάδες που έρχεται στα τέλη Μαρτίου, ωστόσο μέχρι τότε η Λίβερπουλ θα παίξει στο Μπράιτον, στο Έμιρειτς και θα αντιμετωπίσει τη Νότιγχαμ για τα προημιτελικά του FA Cup. Ήτοι, το break είναι τόσο κοντά, αλλά στην πραγματικότητα τόσο μακριά.
Μετά από 12 συνεχόμενες νίκες, ήταν δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν και ένα μη επιθυμητό αποτέλεσμα. Ευτυχώς για τη Λίβερπουλ, αυτό ήρθε χθες, χωρίς παρενέργειες. Από εδώ και στο εξής όμως ο πήχης βρίσκεται στο μεγαλύτερό του ύψος και τα πάντα είναι ρευστά. Η τελειότητα είναι μονόδρομος.
*Ο Μάριος Μάντζος είναι πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας του βιβλίου “JURGEN KLOPP: THE SOCIAL ONE“