«O εχθρός του εχθρού μου, δυο φορές εχθρός μου» παραφράζεται η γνωστή ρήση και δε θα μπορούσε φυσικά να λείψει από τις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ.
“Επειδή στην πορεία μου στον δημόσιο βίο δεν επιχείρησα ποτέ να κρύψω τις απόψεις μου και τις θέσεις μου δηλώνω σήμερα -που διακυβεύονται η ταυτότητα και οι αρχές του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος- την υποστήριξή μου στον Γιώργο Παπανδρέου” δήλωσε, χωρίς να ερωτηθεί από κανέναν ο πάλαι ποτέ Περιφερειάρχης Αττικής Γιάννης Σγουρός.
Η αναμενόμενη δήλωση του δε θα μπορούσε να είχε άλλο περιεχόμενο. Γιώργος Παπανδρέου και Γιάννης Σγουρός, πρώην Πρωθυπουργός και πρώην «μικρός Πρωθυπουργός» λεχουν ένα κοινό εχθρό. Όχι φυσικά, τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Αλλά την ανανέωση, την πρόοδο, την Αλλαγή.
Πως θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιον άλλον;
Τα χαρακτηριστικά τους δεν διαφέρουν. Έχουν διαγράψει κοινές πορείες όλα αυτά τα χρόνια. Έχουν διαχειριστεί τεράστια εξουσία, τεράστια επιρροή, τεράστια παραταξιακή δύναμη, τεράστιους πόρους. Όλα τεράστια. Και βασίστηκαν πάντα στο παλαιοκομματικό κατεστημένο. Και την στιγμή, που έπρεπε να δώσουν το παράδειγμα, να αποχωρήσουν ως πρώην που υποστηρίχτηκαν για τα πάντα και να δράσουν ως ενωτικά στοιχεία για την επόμενη μέρα στη Βουλή, στην Αυτοδιοίκηση, στο Κόμμα, αποφασίζουν να παραμείνουν και τελικά να προχωρήσουν ηττημένοι. Ήδη, ο κ. Σγουρός δεν φαίνεται να έχει κάποιο ουσιαστικό έρεισμα για να διεκδικήσει εκ νέου την Περιφέρεια Αττικής, ενώ ακόμα και τα δικά του στελέχη φαίνεται να προβληματίζονται με τη συμπεριφορά του που ανάγκασε ακόμα και μέλη του στην έξοδο. Και ο κ. Παπανδρέου επίμονος στην διεκδίκηση της Ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να οδηγείται με το αυτογκόλ της διχαστικής στρατηγικής σε μια βαριά, ιστορική ήττα
“Την Κυριακή και τις μέρες που θα ακολουθήσουν κρίνεται η ύπαρξη και η ταυτότητα ενός χώρου που ο Ανδρέας Παπανδρέου όρισε πολιτικά και ιδεολογικά ως χώρο αντιδεξιό -σοσιαλιστικό και όχι σοσιαλδημοκρατικό.”
Τι εννοεί “αντιδεξιό” στη δήλωσή του ο κ. Σγουρός; Εννοεί πως δεν θέλουμε καμία συνεργασία με τη δεξιά; Όπως για παράδειγμα αυτή που έκανε ο κ. Παπανδρέου και συνεργάστηκε με τη Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ;
Ή μήπως αναφέρεται στη δική του “εκλογική” συνεργασία με τον πρώην Βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Χρήστο Καλαποθαράκο;
Ως υποστηρικτής λοιπόν, του Γιώργου Παπανδρέου, όπως μας διαβεβαιώνει με κείμενο που ένοιωσε την ανάγκη να δημοσιεύσει ο κ. Σγουρός, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η “αντιγραφή” των πολιτικών μεταγραφών εκ δεξιάς «Ά εθνικής κατηγορίας», που οδήγησε σε λάθος μηνύματα και στις ήττες του 2012 (εθνικές εκλογές), του 2014 και του 2019 (αυτοδιοικητικές εκλογές).
“Η γέφυρα με το παρελθόν της δημοκρατικής παράταξης διασφαλίζει το μέλλον του. Με τον λαό και την πραγματική βάση του κόμματος και όχι με όσους θέλουν ένα κόμμα ανώδυνο για την ολιγαρχία, λίγο αριστερά – λίγο δεξιά και χωρίς πολιτικές θέσεις.”
Όπως ακριβώς συμπεριφέρεται στο Περιφερειακό Συμβούλιο ο Γιάννης Σγουρός δηλαδή. Οξύμωρο να καταγγέλει τη δική του πολιτική στάση.
“Οι ενεργοί πολίτες δεν θα καθίσουμε “φρόνιμα”. Για να ξαναανατείλει ο ήλιος και να μη σβήσει από τα σύννεφα μιας άχρωμης “ανανέωσης” με χορηγούς που θέλουν τελικά να το σβήσουν από την Ιστορία.”
Αφού λοιπόν πολιτικές επιλογές και χειρισμοί από τα μεγαλοστελέχη του παρελθόντος, που για τις καρέκλες τους, έσκαβαν τον λάκκο στο Κίνημα και σιγά σιγά, τόσο με αποχωρήσεις, όσο και με δηλώσεις ενάντια στο κόμμα και τα στελέχη του, κατάφεραν να “σκεπάσουν” τον ήλιο, τώρα τους ακούμε να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, υπέρ της αποκατάστασης των συμβόλων που οι ίδιοι έκαναν ότι δεν είχαν ξαναδεί. Όταν κάποιοι άλλοι παρέμειναν πιστοί στα σύμβολα και τις ιδέες τους.
“Αυτή την μνήμη θα πρέπει να υπερασπιστούμε την Κυριακή στις εκλογές “με λογισμό και όνειρο”, με αυτοκριτική, πίστη στις αρχές μας, σεβασμό στο παρελθόν κι ελπίδα για το μέλλον.”
Επιτέλους συμφωνούμε. Ακριβώς αυτή είναι η μνήμη που θα πρέπει να υπερασπιστούμε την Κυριακή στις εκλογές. Πίστη στις αρχές μας. Σεβασμό στο παρελθόν μας, είχαμε πάντοτε. Και για αυτό μείναμε εδώ να παλέψουμε από μέσα και δεν ψάξαμε να βρούμε το επόμενο “μετερίζι”. Με λογισμό και όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον. Ένα μέλλον που επιτέλους, μετά τους λάθος χειρισμούς των (κάθε) μεγάλων και μικρών Πρωθυπουργών, Υπουργών, Δημάρχων του παρελθόντος, φαίνεται επιτέλους μπροστά μας.
Το κίνημα έχει επιτέλους την ευκαιρία που του αξίζει.
Οι 270.000 πολίτες του έδωσαν τη δυνατότητα να ελπίζει στο όνειρο!